Leggjum niður ÁTVR og leyfum smásölu á áfengi

Nú hefur starfshópur á vegum fjármálaráðherra lokið tilgangslausri „heildarendurskoðun“ áfengislöggjafarinnar og eftir því sem fjölmiðlar hafa greint frá leggur hópurinn til nokkrar breytingar.

Það er í raun aðeins einn galli við áfengislöggjöfina hér á landi – og það er einfaldlega að hún sé á annað borð til. Af því að menn eru svo hrifnir af því að vitna til nútímans má segja að árið 2009 sé mjög óeðlilegt að hér á landi ríki strangar reglur við sölu á áfengi, mun strangari en í öllum ríkjum sem við viljum bera okkur saman við.

Í fyrsta lagi má nefna auglýsingarnar. Nú ríkir bann við áfengisauglýsingum sem nánast allir innflytjendur eða framleiðendur áfengis virða að vettugi. Starfshópurinn kemst reyndar að þeirri niðurstöðu að leyfa beri áfengisauglýsingar að einhverju leyti.

Það eru engin rök fyrir því að banna áfengisauglýsingar umfram aðrar auglýsingar á óhollum vörum. Við þurfum alltaf að gera ráð fyrir því að neytandinn hafi sjálfstæðan vilja og að hið opinbera þurfi ekki að taka ákvarðanir fyrir hönd neytandans.

Þá má líka hafa í huga að Ísland er ekki eyland í alþjóðlegu samhengi og með daglegum samskiptum við útlönd verðum við vör við áfengisauglýsingar. Menn þurfa ekki annað en að horfa á Formúluna eða nánast á hvaða íþróttaleik sem er. Af hverju ættu áfengisauglýsingar í erlendum fjölmiðlum (sem margir skoða eða sjá daglega) að skaða meira en auglýsingar í íslenskum fjölmiðlum?

Í öðru lagi má nefna áfengiskaupaaldurinn svokallaða en í dag mega fullvalda einstaklingar (18 ára) gifta sig, fá sér kreditkort, fara í heimsreisu, kaupa bíl og íbúð, eignast börn og í raun gera hvað sem langar – nema kaupa sér rauðvín með steikinni. Vill einhver annar en sá sem aðhyllist opinbert ráðríki færa rök fyrir þessari fáránlegu staðreynd?

Í þriðja lagi er það smásalan. Smásölum er í dag bannað að selja áfengi og ráðríkir menn telja betra að þú farir í sérstaka verslun á vegum ríkisins til að kaupa búsið. Í Kringlunni getur maður keypt allt í matinn í Hagkaup en til að við förum ekki offari þurfum við síðan að rölta yfir í ríkisverslunina til að kaupa áfengið.

***

Það hefur verið gert mikið grín af því að 20. janúar 2009 (sama dag og hin svokallaða búsáhaldabylting hófst) hafi fyrsta mál á dagsskrá þingsins verið frumvarp um að leyfa sölu á áfengi í verslunum (reyndar bað flutningsmaður frumvarpsins sérstaklega um að málið yrði tekið af dagskrá en á tímum popúlisma og innihaldslausra yfirlýsinga kjósa margir að horfa framhjá því).

En hvað sem efnahagshruninu eða óheppilegum tímasetningum líður þá er umrætt frumvarp langt frá því að vera ómerkilegt eða óþarft. Það ber alltaf að virða þá sem vilja stíga skref í átt til frelsis. Baráttunni fyrir frelsi mun aldrei ljúka því alltaf verða til menn og konur sem vilja hafa vit fyrir öðrum og stjórna lífsmunstri þeirra. Þeir glotta út í annað þegar þeir lesa þessi skrif. Það að aflétta banni fullvaldra einstaklinga til að kaupa sér rauðvín, sem þeir geta hvort eð er keypt í ríkisvínbúðinni, í Hagkaup er aðeins hænuskref í átt að auknu frelsi einstaklinga og fyrirtækja. Hver ætlar að mótmæla því?

En burtséð frá frelsissjónarmiðinu. Það að aflétta sölubanni á áfengi í verslunum getur líka haft góðar efnahagslegar afleiðingar. Ég hef sjaldan heyrt smásala mæla gegn því að selja áfengi, þvert á móti hef ég í samtölum við marga smásala orðið var við mikinn áhuga á að selja áfengi í verslunum sínum – svona líkt og gert er alls staðar í hinum vestræna heimi.

Sala á áfengi mun auka veltu smásala og að öllum líkindum hafa þær afleiðingar að matvöruverð kann að lækka. Smásalinn getur hagnast af sölu áfengis sem mun leiða til aukins hagnaðar, minni fjármagnskostnaðar og því minni þörf á álagningu á matvörum. Hver ætlar að mæla gegn því?

Frelsissjónarmiðið vegur þó þyngst í þessu. Ríkið á ekki að hafa vit fyrir einstaklingum og á ekki að reyna að stjórna lífsmunstri hans með nokkrum hætti

Skoða ætti áfengiskaupaaldur

Verður allt miklu betra eftir sex ár?

Eitt nýjasta útspil þeirra sem telja að íslenskir skattgreiðendur og börnin þeirra beri ábyrgð á störfum Landsbankans erlendis er að tala um að afgreiða þurfi lánið sem hvort eð er þurfi ekki að byrja að greiða fyrr en árið 2016 (svona eins og sex ár séu það langt í burtu).

Þannig tala skósveinar ríkisstjórnarinnar og til að vera ekki minni maður en þeir ákvað Jón Kaldal, ritstjóri Fréttablaðsins, að hjálpa sínum mönnum í leiðara blaðsins í gær með því að úthúða stjórnarandstöðunni á Alþingi fyrir að gefa ekki eftir í málinu.

Í leiðara sínum gagnrýnir Jón, réttilega, þær stórfelldu skattabreytingar sem áttu sér stað um áramót og fóru í gegnum þingið án teljandi skoðanaskipta. Jón passar sig þó að styggja ekki alræðisstjórnina og kennir stjórnarandstöðunni um allt draslið.

„Í stað þess að leggja eitthvað til málanna um leiðir til að takast á við efnahagsvandann og veita ríkisstjórninni nauðsynlegt aðhald við leiðarvalið, hafa stjórnarandstöðuflokkarnir kosið að beina allri orku sinni og athygli að samningum um lán sem á að byrja að greiða af 2016,“ segir Jón í leiðara sínum.

Einmitt. Stórfelld skattpíningastefna vinstri flokkanna er stjórnarandstöðunni að kenna af því að þeir eru að „beina allri orku sinni og athygli“ að Icesave málinu sem þarf ekki að byrja að borga fyrr en eftir sex ár.

Jón gefur sér að eftir sex ár verði heimurinn orðinn miklu betri. Því sé rétt að klára málið bara núna og reyna að semja aftur þegar kemur að því að borga. Það eykur einmitt trúverðugleika okkar hjá erlendum aðilum.

Nú þekki ég Jón ekki neitt en það segja mér menn að hann sé alls ekki illa gefinn. Því ætti það ekki að hafa farið framhjá honum að stjórnarandstaðan mótmælti með mjög afgerandi hætti þeim skattahækkunum sem nú dynja á okkur öllum í boði fjármálaráðherra. Jón veit mætavel að skattabreytingarnar fóru ekki í gegn af því að stjórnarandstaðan var svona upptekin af Icesave. Þar sem ég kýs að trúa því að Jón sé nokkuð vel upplýstur og vel að sér í málum geri ég ráð fyrir því að leiðari hans sé ekki skrifaður af vanþekkingu eða upplýsingaleysi heldur með pólitískt markmið í huga.

En nóg um það. Stóran hættan er að menn „fái leið“ á Icesave málinu og vilji þess vegna klára það sem allra fyrst, hver sem niðurstaðan verður. Nú er hins vegar tíminn til að taka slaginn, bæði hér heima og eins við þá erlendu aðila sem í vegi okkar verða.

Talsmenn vinstri flokkanna í háskólasamfélaginu og á hinum ýmsu fjölmiðlum telja þó að við verðum að gefast upp sem fyrst og játa okkur sigraða, við séum svo lítil þjóð að við eigum ekki að vera með neina stæla. Það er hættulegt sjónarmið. Það er verst ef að Íslendingar tapa fyrir sjálfum sér í þessu máli.

Bretar og Hollendingar hætti einelti

Til varnar spunameistara starfandi forsætisráðherra

Ég mun líklega ekki koma aðstoðarmanni starfandi forsætisráðherra, Hrannari B. Arnarssyni, til varnar á hverjum degi en ég ætla að gera það núna þar sem ég skil ekki hvað menn eru að stressa sig yfir ummælum Hrannars B. á Facebook síðu sinni.

Eins og aðrir stuðningsmenn ríkisstjórnarinnar varð Hrannar B. stressaður þegar erlendir fjölmiðlar fóru að fjalla um Ísland um miðja síðustu viku út af einhverju Icesave máli. Hrannar B. heldur líkt og aðrir áhangendur ESB að Ísland sökkvi í sæ ef einhver fjölmiðill fjallar með neikvæðum hætti um landið.

Um slíkan aumingjaskap má fólki finnast ýmislegt en Hrannar B. er langt frá því að vera sá eini sem hefur þessa skoðun. Áhugasamir þurfa ekki annað en að leita til flokksfélaga hans í Háskóla Íslands eins og svo margir fjölmiðlar gera iðulega.

En menn verða að muna að Hrannar B. er ekki embættismaður, hann er pólitískur aðstoðarmaður starfandi forsætisráðherra. Honum er því heimilt að varpa fram skoðunum sínum hvar sem er og hvenær sem er, jafnvel á Facebook síðunni sinni fyrir framan rúmlega 1.700 vini sína (sem hann kallar eldhúsumræður).

Nú má fólki auðvitað finnast ýmislegt um það sem Hrannar B. segir í 1.700 manna eldhúsi sínu, en það er hvorki rangt né óeðlilegt að spunameistari starfandi forsætisráðherra hafi skoðanir.

Fésbókarsíðan ekki opinber

Uppgjör ársins 2009

Ósvífni ársins:
„Hvað er hann að draga veikindi sín fram í dagsljósið núna?“ sagði Hörður Torfason þegar Geir H. Haarde, þáverandi forsætisráðherra tilkynnti seinni part janúar að hann myndi hætta afskiptum af stjórnmálum vegna alvarlegra veikinda. Hörður hafði þá staðið fyrir tilganglausum mótmælafundum þar sem meðal annars börn voru notuð í áróðrinum.

Góðvinur lögreglunnar ársins:
Álfheiður Ingadóttir leiðbendi ofbeldismönnum í gegnum síma úr húsakynnum Alþingis hvernig þeir gætu unnið bæði alþingishúsinu og lögreglumönnunum sem þess gættu sem mestan skaða.

Bloggfærsla ársins:
Ungur róttæklingur fór og tók þátt í aðför ofbeldismanna að lýðræðislega kjörnu Alþingi. Þar fékk hann á sig piparúða en var kominn heim til sín örfáum mínútum seinna til að blogga um það að hann væri sárlega kvalinn og sæi ekki neitt.

Upplýsingaleysi ársins:
„Ég varð aldrei var við það að seðlabankastjóri hafi haft samband við mig til að vara við yfirvofandi hruni bankanna,“ segir Össur í viðtali við DV.
Kannski af því að Össur var ekki ráðherra bankamála, ekki fjármála og ekki formaður annars stjórnarflokksins?

Góðtemplari ársins:
Sigmundur Ernir Rúnarsson.

Afneitun ársins:
Sigmundur Ernir Rúnarsson, þingmaður Samfylkingarinnar neitaði á einu augabragði að hafa verið kenndur í ræðustól Alþingis.

Játning ársins:
Sigmundur Ernir Rúnarsson, þingmaður Samfylkingarinnar játaði á einu augabragði að hafa verið kenndur í ræðustól Alþingis.

Gísling ársins:
Höskuldur Þórhallsson, þingmaður Framsóknarflokksins í viðskiptanefnd vogaði sér í febrúar að kjósa ekki með því að seðlabankafrumvarpið svokallaða yrði afgreitt úr nefndinni. Um þetta leyti hafði Framsóknarflokkurinn undir forystu nýs formanns lýst því yfir að hann myndi verja minnihlutastjórn vinstri flokkanna falli. Þóra Kristín Ásgeirsdóttir, blaðamaður ársins og síðar formaður Blaðamannafélagsins spurðist fyrir um af hverju Höskuldur „heldur málinu í gíslingu í nefndinni.“

Fjölmiðlaframbjóðandi ársins:
Hinn hlutlausi og faglegi fréttastjóri Sigmundur Ernir Rúnarsson situr nú á Alþingi fyrir Samfylkinguna og hitti þar fyrir hinn hlutlausa og faglega fyrrverandi formann Blaðamannafélags Íslands, Róbert Marshall.

Fræðimannaframbjóðandi ársins:
Hinn hlautlausi og faglegi háskólaprófessor, Baldur Þórhallsson tók sæti á lista Samfylkingarinnar vitandi að hann væri að verða varaþingmaður. Þrátt fyrir það kynnir hann sig frekar sem fræðimann þegar fjölmiðlar spyrja hann um hlutlaust og faglegt álit á hinum ýmsu málum, t.d. málum tengdum ESB.

Formannskosning ársins:
Aðeins 53% þeirra sem sátu landsfund Samfylkingarinnar í mars „nenntu“ að taka þátt í formannskosningu þar sem Jóhanna Sigurðardóttir var kjörinn formaður. Skömmu áður höfðu þó um 90% landsfundarfulltrúa tekið þátt í kosningu varaformanns.

Heiðurslaunþegi ársins:
Þráinn Bertelsson, alþingismaður.

21. þingmaður Samfylkingarinnar ársins:
Þráinn Bertelsson, alþingismaður.

Styrkþegi ársins:
Í ljós kom að Sjálfstæðisflokkurinn hafði undir stjórn Andra Óttarssonar, þáverandi framkvæmdastjóra flokksins þegið á sjötta tug milljóna króna í styrki frá tveimur félögum. Reyndar kom í ljós að Samfylkingin hafði á sama tíma þegið svipaðar upphæðir frá tengdum fyrirtækjum en fjölmiðlar höfðu lítinn áhuga á því.

Safnvarsla ársins:
Þjóðmiðjasafnið fékk potta og pönnur úr hinni svokölluðu búsáhaldabyltingu og væntanlega verður reynst að minnast hennar undir blómum og fiðrildum. Ennþá vantar safninu brotnar rúður Alþingis og Stjórnarráðsins, götuhellurnar sem voru notaðar til að kasta í og særa lögreglumenn, tómu piparúðabrúbrúsunum sem voru notaðir til að halda ofbeldismönnum frá fyrrnefndu húsunum, Oslóartrénu sem rifið var niður og brennt afsömu ofbeldismönnum og loks sjúkraskýrslur þeirra lögreglumanna sem særðust við skyldustörf.

Evrópusigur ársins:
Samfylkingin túlkaði úrslit kosninganna í vor sem stórsigur Evrópusambandssinna en flokkurinn hafði meðal notið stuðnings Þorseins Pálssonar, fyrr. formanns Sjálfstæðisflokksins. Í verstu útreið Sjálfstæðisflokksins frá upphafi, með vinsælan formann og í mikilli vinstrisveiflu jók Samfylkingin fylgi sitt um heil 3%.

Ekki sérfræðingar ársins:
Kastljós RÚV tók viðtal vil þá Dag Seierstad og Jostein Lindland sem héldu meðal annars fyrirlestur um aðildarsamning Noregs við ESB í Háskóla Íslands. Evrópusambandssinnar urðu vægast sagt brjálaðir yfir því að þeir Seierstad og Jostein væru titlaðir sérfræðingar í Evrópumálum, þann titil gætu aðeins örfáir útvaldir borið. Árni Snævarr líkti þeim við Hitler.

Líf ársins:
Kolbrún Halldórsdóttir, þáverandi umhverfisráðherra heimsótti ábúendur á Sléttu við Reyðarfjörð rétt fyrir kosningar en þau höfðu stuttu áður tekið að sér móðurlausa hreindýrakálfinn Líf. Umhverfisstofnun hafði samkvæmt lögum tilkynnt ábúendum á Sléttu að líkt og með önnur villt dýr yrði kálfurinn tekinn af lífi. Kolbrún mætti með fréttastofu RÚV og sagðist ætla að beit sér fyrir því að kálfurinn fengi að lifa. Nokkrum dögum síðar drapst kálfurinn og síðar datt Kolbrún af þingi.

Hroki ársins:
Óðinn Jónsson, fréttastjóri Ríkisútvarpsins opinberaði hroka sinn þegar hann hraunaði yfir fyriráætlanir um fréttatíma MBL og Skjás eins og sagði að skattgreiðendur væru komnir með nóg af afskriftum í ríkisbankakerfinu (sem kom fréttatímanum ekkert við). En hvað ætli skattgreiðendur hafi mikla þolinmæði gagnvart RÚV?

Hrokaverðlaun ársins:
Á síðasta degi ársins ákvað hinn sami Óðinn Jónsson að heiðra skoðanasystir sína Sigrúnu Davíðsdóttur, „fréttaritara“ RÚV í Lundúnum fyrir áróðurspistla sína. Pistlana má lesa á bloggsíðu Egils Helgasonar, almannatengslafulltrúa RÚV.

Fjölmiðlamál ársins:
Fjölmiðlar hafa alltaf mikinn áhuga á fjölmiðlum og það sýndi sig þegar eigendur Morgunblaðsins réðu ritstjóra sem ekki voru þóknanlegir Blaðamannafélagi Íslands. Málið þótti hið alvarlegasta og nær allir fjölmiðlar fluttu af þessu þungbærar fréttir enda þarna á ferðinni vondir menn sem segja víst bara upp fólki af illgirni ólíkt öðrum atvinnurekendum.

Meðvirkni ársins:
Lóa Pind Aldísardóttir, fréttamaður á Stöð 2 sagði með dramatískum hætti frá uppsögnum starfsmanna á Morgunblaðinu. Þar gekk fólk gólf og grét og fleira í þeim dúr. Líklega var það allt saman rétt. En daginn eftir var 30 manns sagt upp hjá Jarðborunum og aðeins var lítillega minnst á það í fréttum.

Fullvissa ársins:
Fréttastjóri RÚV fullyrti að viðskiptaritstjóri Morgunblaðsins hefði ákveðið að færa sig um set vegna ráðningu Davíðs Oddssonar sem ritstjóra. Viðskiptaritstjórinn vísaði því á bug með yfirlýsingu en fréttastofa RÚV svaraði því til að hann hefði bara víst hætt út af því.

Samhljómur ársins:
Herðubreið, málgagn Samfylkingarinnar og vefritið Deiglan tóku loksins upp náið samstarf eftir áralangan samhljóm.

Ómerkingur ársins:
Að mati hóps samflokksmanna Steingríms Jóhanns Sigfússonar er Steingrímur Jóhann ómerkingur fyrir að beygja sig undir (eða fram) vilja Samfylkingarinnar með aðild að ESB. Fjölmiðlar höfðu þó furðulítinn áhuga á því máli.

Hestamaður ársins:
Ólafur Ragnar Grímsson.

Jólakveðja frjálshyggjumannsins til Steingríms Jóhanns

Það eru heldur kaldar kveðjurnar sem Steingrímur Jóhann Sigfússon, fjármálaráðherra (og de facto forsætisráðherra) sendir landsmönnum í kringum jólin.

Steingrímur Jóhann hefur nú verið fjármálaráðherra í um 10 mánuði. Eftir að hafa sent málaliða sína til árása á Alþingishúsið og stjórnarráðið, og í leið lýðræðislega kjörna fulltrúa, í upphafi þess árs sem nú er að líða komust Vinstri grænir (VG) til valda eftir 10 ára eyðimerkurgöngu í stjórnarandstöðu.

Á meðan allir höfðu það nokkuð gott datt engum í hug að kjósa VG. Það var ekki nema af því að Sjálfstæðisflokkurinn klúðraði málum svo illa, með aðstoð Samfylkingarinnar, að þjóðin ákvað að kjósa VG til valda (og um leið að fyrirgefa Samfylkingunni).

Steingrímur Jóhann hreykir sér að kosningasigri VG í „jólakveðju“ til liðsmanna sinna. Hann reyndar má það alveg, Vinstri grænum gekk mjög vel í síðustu kosningum. Steingrímur Jóhann sleppir því þó að minnast á það að það þurfti algjört efnahagshrun til að fólk tæki þá ákvörðun að kjósa yfir sig vinstri stjórn.

Steingrímur Jóhann er skeleggur stjórnmálamaður, það verður ekki af honum tekið. En hann er meira en það. Mér er skapi næst að segja að hann sé illa innrættur en þar sem við hægri menn kunnum að koma fram við andstæðinga okkar af virðingu læt ég það ógert. Það er engu að síður vandasamt að bregðast við því hatri og fyrirlitningu sem Steingrímur Jóhann og helstu liðsmenn hans í VG bera til mín og skoðanabræðra minna og systra.

Já, það er ekki hægt að líta öðruvísi á orð og gjörðir Steingríms en beint hatur. Til samanburðar má taka annan forystumann innan VG, Ögmund Jónasson. Ögmundur er mikill hugsjónarmaður. Pólitískar skoðanir hans byggjast fyrst og fremst á ákveðinni hugmyndafræði, sósíalískri auðvitað, en ólíkt Steingrími lítur hann á pólitíska andstæðinga sína fyrst og fremst sem pólitíska andsæðinga, ekkert annað.

Ögmundur hatar hugmyndafræði hægri manna en virðir fólkið. Það sama verður ekki sagt um Steingrím Jóhann. Hann hatar mennina jafn mikið og hugmyndafræðina, ef ekki meira.

Nú er Steingrímur Jóhann ekki vitlaus maður og hann veit að hér á landi hefur frjálshyggjan í raun aldrei ráðið ríkjum. Samt nýtir hann hvert tækifæri sem hann fær til að úthúða frjálshyggjunni. En það hentar hans málstað að tönglast á því, svona eins og ef maður segir sama hlutinn nógu oft þá verði hann sannur. Í „jólakveðju“ sinni til liðsmanna VG segist Steingrímur Jóhann fagna því að frjálshyggjan hafi ekki fengið meiri tíma, hrun hennar hafi verið mikið og óheyrilega kostnaðarsamt en um leið sé jarðvegurinn frjór.

Þessi svokallaða frjálshyggja hefði í raun ekki verið kostnaðarsöm nema af því í að stjórnvöld ákváðu að taka pening skattgreiðenda til að bjarga ákveðnum fyrirtækjum. Steingrímur Jóhann er í raun „stjórnarformaður“ Íslands enda stjórnar ríkið mörgum af stærstu fyrirtækjum landsins. Svo mikil var frjálshyggjan.

Sjálfstæðisflokkurinn gerði mikið af mistökum, þau stærstu voru líklega að fara í stjórn með Samfylkingunni. En til að hræða fólk vill Steingrímur frekar kenna frjálshyggjunni um, það hentar betur.

Draumur skattaáhugamanna verður að veruleika

Eins og fyrr segir verður tekið upp þrepaskipt skattkerfi um áramótin. Ég þykist vita að þeir félagar Steingrímur Jóhann og yfirmaður hans, Indriði H. Þorláksson (sem lét einu sinni hafa eftir sér að það ætti að skattleggja öll mannleg gæði) munu skála fyrir því á miðnætti á gamlárskvöld. Þarna er áratugagamalt áhugamál þeirra orðið að veruleika.

Í „jólakveðju“ sinni segir Steingrímur Jóhann að hið nýja tekjuskattskerfi verji „hina tekjulægstu fyrir skattahækkunum og dreifir byrðunum á allt annan og réttlátari hátt en skattkerfi frjálshyggjunnar gerði. Það þurfti Vinstrihreyfinguna – grænt framboð til.“

Einmitt. Þetta er auðvitað ekki rétt en tilgangurinn (blekkingin) helgar meðalið. Þeir tekjulægstu verða jafn illa út úr skattaárásum ríkisstjórnarinnar og „hinir ríku“ sem liðsmenn VG tala daglega um að berja á. Það má vel vera að fyrir fámennan lágtekjuhóp verði staðgreiðsluhlutfallið lægra eftir áramót. Sú „lækkun“ verður þó étin upp og gott betur með öðrum hærri gjöldum, s.s. hækkun á VSK og öðrum gjöldum.

Tekjuhalli ríkissjóðs er ekki afsökun VG-liða fyrir því að hækka skatta. Ef ríkið á ekki fyrir útgjöldum sínum er aðeins eitt til ráða, að minnka útgjöldin. Hvorki VG né Samfylkingin hafa til þess vilja, getu né þor.

Í raun munu allir þeir sem á annað borða nenna eða vilja vinna greiða hærri skatta. Það er ekki frjálshyggjunni að kenna, heldur er um gamla drauma VG-liða að ræða. Við skulum ekki gleyma því að VG-liðar hafa ALLTAF talað fyrir skatthækkunum og verið á móti ÖLLUM skattalækkunum síðustu ára.

Framtíðarkjósendur búnir til

Steingrímur Jóhann veit að til að búa til framtíðarkjósendur þarf að hækka skatta og minnka kaupmátt. Eftir hrakfarir og mistök Sjálfstæðisflokksins síðustu ár verður auðvelt að kenna frjálshyggjunni um allt sem miður fer og telja fólk trú um að það þurfi að kjósa Vinstri græna, jafnvel þó fólk muni hafa það skítt.

Í stað þess að reyna að auka kaupmátt munu VG-liðar tala fyrir því hækka einstaka bætur. Plan þeirra er að vinna „góðverk“ á kostnað annarra. Það er alltaf auðvelt að segja við kjósendur að þeir fái hitt og þetta frá ríkinu ef þeir kjósa sósíalismann. Þetta verður sett þannig upp að skattgreiðendur geti þegið bætur af gjafmildu tré ef þeir kjósa VG, annars ekki.

Icesave þaggað niður, líka í „jólakveðjunni"

Það sem vekur athygli er að í „jólakveðju“ sinni minnist Steingrímur Jóhann ekki einu orði á Icesave málið en sem kunnugt er vinnur hann, ásamt Samfylkingunni, að því dag og nótt að varpa ábyrgðinni á Icesave yfir á íslenska skattgreiðendur og börnin þeirra.

Ástæðan hlýtur að vera sú að stór hópur VG-liða sammála okkur frjálshyggjumönnum þegar kemur að Icesave, hvorki við né börnin okkar berum ábyrgð á misgjörðum Landsbankans erlendis. Þeir hollensku og bresku sparifjáreigendur, sem tóku áhættu með sparifé sitt með því að leggja það inn í óþekktan banka, fengu fé sitt endurgreitt umfram hámarksábyrgð vegna stjórnvaldaákvarðana þar í landi. Það er enn ekkert sem bendir til þess að íslenskir skattgreiðendur þurfi að bera kostnaðinn af því.

Jafnvel þó Samfylkingin sé í öllu sínu veldi á því að Icesave þurfi að vera aðgangsmiði okkar í Evrópusambandið þá trúi ég því í hjarta mínu að Steingrímur Jóhann sé sammála okkur frjálshyggjumönnum í þessu máli. En ég trúi því líka að hann þrái ráðherrastólinn og völdin meira en nokkuð annað. Icesave er aðgöngumiði Steingríms Jóhanns að því að láta sósíalíska drauma sína rætast. Á meðan þjóðinni gengur illa gengur vinstri flokkunum vel og þegar hægt er að hækka skatta, þjóðnýta fyrirtæki og auka umsvif ríkisins út í hið óendanlega er Icesave bara einn leiðinlegur áfangi.

Til að bæta um betur er búið að þagga niður allar gagnrýnisraddir í sveit VG. Þingmenn sem eru vísir til að kjósa á móti ánauðinni eru sendir í frí með skömmum fyrirvara og innan flokksins eru aðrar leiðir notaðar til að þagga niður í mönnum og konum. Lengi lifi tjáningarfrelsið.

Frjálshyggjunni verður ekki kennt um eyðileggingu liðssveita VG

Þegar öllu er á botninn hvolft verður ekki hægt að kenna frjálshyggjunni um hrakfarir og hnignun þjóðarinnar undir stjórn Steingríms Jóhanns og liðsmanna hans. Hærri skattar, hærri vörugjöld (og þ.a.l. hærra vöruverð), minnkandi kaupmáttur, aukið atvinnuleysi, minni arðsemi og aukinn landflótti ungs fólks verður ekki frjálshyggjunni að kenna þó að liðsveitir VG muni reyna hvað þær geta til að kenna frjálsri hugmyndafræði þar um.

Og liðsveitir VG munu ekki láta staðar numið. Skattar verða hækkaðir enn meira þegar færi gefst til. Það mun verða dregið úr arðsemi fyrirtæka í einkaeigu. Eftirlit og afskipti hins opinbera munu aukast. Það verða fleiri hlutir bannaðir og það verður unnið að því að gera alla eins. Við skulum bara bíða og sjá þegar Stefán Ólafsson og Þorvaldur Gylfason verða farnir að hrósa ríkisstjórninni fyrir „réttlátt“ samfélag á meðan hinn hefðbundna fjölskylda sér ekki fram á að láta enda ná saman fjárhagslega. Ég hugsa að það verði fyrir næstu jól.

Sannleikurinn er sá að VG-liðum mun takast þetta allt upp á eigin spýtur. Í raun er þetta aðeins spurning um það hvenær þjóðin jafnar sig á áfallinu, leggur sorgina til hliðar og sér sig knúna til að hefja alvöru endurreisn þar sem menn, konur og börn geta notið afrakstur erfiði síns án þess að ríkið hirði það allt af þeim. Þar sem menn geta tekið ákvarðanir af frjálsum hug en ekki undir eftirliti hins opinbera.

Eins og staðan er núna er framtíð Steingríms Jóhanns og liðsmanna hans björt. Framtíð þjóðarinnar er aftur á móti ekki svo björt en það kallast víst „réttlæti“ í hugum liðsmanna VG

Tók við af „búskussa“

Réttkjörnir en óagaðir þingmenn VG sendir í frí

Næstu daga og vikur verður áfram fjallað um Icesave málið á Alþingi.

Fjölmargir ráðherrar vinstri stjórnarinnar hafa lýst því yfir og fullvissar erlenda aðila að Alþingi muni samþykkja það að íslenskur almenningur taki á sig að greiða fyrir misgjörðir Landsbankans í útlöndum, en það verður meðal annars fórnarkostnaður almennings til að Steingrímur Jóhann Sigfússon og Jóhanna Sigurðardóttir geti haldið ráðherrastólum sínum heitum.

Til að tryggja þennan meirihluta hafa Vinstri grænir nú tekið upp á því að senda þá þingmenn, sem ekki hyggjast berjast til síðasta blóðdropa með foringja flokksins við að skuldsetja æsku þessa lands, í „frí“ frá þingstörfum.

Guðfríður Lilja Grétarsdóttir er kominn í fæðingarorlof og nú fer Atli Gíslason (sem af einhverjum furðulegum ástæðum er gjarnan talin sem mikil hetja af Ungum VG-liðum) í það mikilvæga verkefni að flytja og færa bókhald lögfræðistofu sinnar.

Atli segist ekki hafa vitað fyrirfram að Icesave málið yrði enn til umræðum en það vekur þó upp enn áleitnari spurningar að hann skyldi ekki vilja vera við afgreiðslu fjárlaga (sem fer oftast fram í desember). En burtséð frá því, er Icesave málið ekki mikilvægara en svo að hann gæti ekki frestað því um nokkrar vikur að taka sér frí?

Hér áður fyrr voru óhlýðnir sósíalistar þurrkaðir út í framköllunarherberginu. Sökum aðdáunar nútímasósíalista á lýðræði og skoðunarfrelsi eru réttkjörnir þingmenn nú aðeins sendir frí fylgi þeir ekki foringjanum.

En hvernig verður með Lilju Mósesdóttur, Ásmund Daða Einarsson og Ögmund Jónasson? Varla fara þau að láta senda sig í frí líka til að hægt sé að klára þetta ljóta mál?

Atli í leyfi

Vinstri grænir vilja alltaf hámarksskatta

Hér er lýsandi dæmi um hugsunargang sósíalistanna.

Drífa Snædal, sem virðist nú bera vagninn eftir að hinir borgarfulltrúar VG stungu af, vill að sjálfsögðu að Reykjavíkurborg hækki útsvarið eins mikið og hægt er.

Um síðustu áramót var sveitafélögum heimilt að hækka útsvarið um 0,25 prósentustig. Þrátt fyrir mikinn þrýsting, meðal annars frá sjálfstæðismönnum úr öðrum sveitafélögum, stóð Hanna Birna Kristjánsdóttir föst á því að hækka ekki útsvarið í Reykjavík. Hún á mikið lof skilið fyrir þá ákvörðun.

Þá kemur Drífa Snædal og hinir kommarnir og vilja hækka útsvarið í hámark. Það sem sérstaklega vekur athygli í þvaðri VG er að niðurskurður borgarinnar sé í raun meiri en raun ber vitni þar sem ekki sé verið að kreista síðustu krónurnar úr vösum útsvarsgreiðenda með hámarskútsvari.

Þetta er auðvitað galinn hugsunarháttur en vinstri menn líta þó oft svo á að allur peningur í umferð sé sameign allra og það sé hins opinbera að ákveða hvernig honum skal dreift.

Drífa má heldur ekki gleyma því að það er enginn persónuafsláttur veittur af útsvari þannig að fyrir venjulega fjölskyldu getur n0,25 prósentustiga hækkun vegið nokkuð. Af hverju vill VG ráðast með þessum hætti á millitekjufólk (sem þeir eru reyndar að gera í ríkisstjórn)?

Ósátt við fjárhagsáætlun Reykjavíkurborgar

Ögmundur!

Ég ritaði eftirfarandi pistil á baksíðu Viðskiptablaðsins s.l. fimmtudag. Ég hef það nú ekki fyrir venju að birta þá pistla hér en ætla að gera undantekningu í þetta skipti:

Ögmundur!

Seint verður sagt að við Ögmundur Jónasson, þingmaður VG og heilbrigðisráðherra til skamms tíma, séum skoðanabræður. En Ögmundur er samt einn af þessum stjórnmálamönnum sem maður kemst ekki hjá að þykja eilítið vænt um, þó honum verði auðvitað seint fyrirgefið að tönnlast á því að við frjálshyggjumenn höfum keyrt landið í rúst.

Fyrir um hálfu öðru ári bauð Ögmundur mér á heimili sitt þar sem ég hafði beðið hann um viðtal vegna BA ritgerðar minnar. Þar sátum við í rúma tvo tíma og áttum stórskemmtilegt spjall um stjórnmál og því samtali gleymi ég seint.

Ögmundur er mikill hugsjónamaður og alltaf til í hugmyndafræðilegt debatt. En hann er meira en bara hugmyndafræðilega þenkjandi. Ögmundur er baráttumaður. Hann er tilbúinn að vera með læti ef með þarf og andstæðingar hans í stjórnmálum ættu ekki að láta góðlátlegu föðurímyndina villa sér sýn þegar á hólminn er komið – ekki frekar en að tanið og gelið geri Árna Pál Árnason að borgaralega þenkjandi krata.

Því þurfti það ekki að koma neinum á óvart að Ögmundur skyldi segja af sér ráðherraembætti eftir að hafa setið undir svipuhöggum og kúgunum flokks Jóhönnu Sigurðardóttur vegna Icesave-málsins. Eftir rúmlega 20 ára baráttu fyrir hagsmunum íslenskra launþega gat fráfarandi formaður BSRB ekki hugsað sér að leggja Icesave-kvaðir á börn sömu launþega til þess eins að komast hjá niðurlægingu Samfylkingarinnar hjá bjúrókratíunni í Brussel.

En síðan þá eru liðnar vikur og mánuðir. Lítið hefur heyrst frá Ögmundi um málið síðustu vikur og fyrir okkur sem ekki sitjum byltingarfundi VG virðist þróttur Ögmundar í málinu fara þverrandi.

Ögmundur, getum við ekki örugglega treyst því að þú munir berjast fyrir því að íslenskir launþegar verði ekki látnir greiða fyrir Icesave?*

 

*Í atgangi deadline-a varð mér það á að gleyma þessu litla orði „ekki“ í síðustu setningunni. Það lagfærist hér með.